Voordat ik dit alles ga schrijven wil ik eerst een aantal punten helder toelichten. Wat ik schrijf is mijn mening, het is niet gebaseerd op feiten, niet discriminerend bedoelt, op wat voor manier dan ook. Ik heb dit geschreven, omdat ik graag mijn visie over dit onderwerp met jullie wil delen en om eens stil te staan bij wat de term ‘het geloof’ wel niet losmaakt. Bij deze, ik sta open voor reacties. Misschien niet onbelangrijk om te melden, is het feit dat ikzelf gelovig ben, ik ben Christen.
Wat is geloof? Wat geloven wij? Wie gelooft wat? Waarom geloof? Zomaar een handje vragen uit het alom bekende onderwerp genaamd ‘het geloof’. Een onderwerp dat wereldwijd discussies losmaakte en nog steeds blijft losmaken tussen mensen, maar (helaas) ook oorlogen en dergelijke tot stand heeft gebracht. Nee, dat zeg ik verkeerd, dit heeft het geloof niet gedaan, dit hebben de mensen die dit alles (het geweld, de overledenen) ‘in naam van het geloof’ hebben gedaan. Vervolgens neemt de media de term ‘het geloof’ over en ziedaar het begin van de slechte kijk op het geloof.
Mijn definitie van geloof, is het geloven in iets waar je hoop, kracht en vertrouwen uit put. In mijn geval is dat het geloven in God. Het rare is dat ik hier vroeger niet voor uit durfde te komen. De omgeving waarin je leeft heeft invloed op je. Die invloed heb ik lang als een overmacht beschouwt tegenover mijn normen en waarden qua geloof. Bijvoorbeeld wanneer ik bij een vriend ging eten werd er gevraagd of ik niet even wilde bidden voor het eten. Ik zei dan nee, aangezien ik het raar vond, me er zelfs voor schaamde. Maar waarom? Waarom zou je je schamen voor iets waar je achter staat, je eigen standpunt? Ik ben tot de conclusie gekomen dat mensen mij moeten nemen zoals ik ben. Geloof in God is ook wat ik ben.
Zoals ik al zei is er veel verdeeldheid qua geloof. Er zijn oorlogen om geloof. Mijn vraag is, wat maakt het uit wat je gelooft? Als iemand zich goed voelt bij het geloven in een bepaald iets, waarom zou deze hiervoor moeten vechten. Mensen behoren dit te accepteren. Maar nee, ze gaan gevechten aan, er vallen doden. Allemaal geweld en verderf. Dan komen de personen naar voren met uitspraken als: “waar is God wanneer je hem nodig hebt? Heeft een onschuldig kind het verdient om in een oorlog door een kogel geraakt te worden en om hier vervolgens aan te sterven?” Nee natuurlijk niet! Eén dode is één teveel. Maar het is wel heel makkelijk om God hiervan de schuld te geven. Want wie heeft het kind laten sterven? Niet God. Had God er wat aan kunnen doen? Ik geloof van wel, maar zou het ook correct zijn geweest?
Stel het kind had het overleeft, hoe zou zijn leven er verder uit hebben gezien? Voor altijd in een oorlog moeten overleven, zijn dierbaren stuk voor stuk zien verliezen, een leven met als hoofdingrediënt ‘angst’? En stel dat hij zich uit deze oorlog zou kunnen losmaken en ontsnappen naar een land waar vrede heerst. Dat klinkt mooi, maar vergeet niet de traumatische ervaringen die het kind heeft overgehouden, de dierbaren die van hem zijn afgepakt. Zou dit kind ooit nog een normaal leven kunnen leiden, of zou het lijden zijn? Naar mijn idee zal het lijden zijn, want als een volwassen iemand het al moeilijk vindt om zo’n traumatische ervaring te boven te komen, wil ik er niet eens aan denken wat zoiets met een kind doet.
Dan heb ik nog een argument betrekkend op de vraag van vele mensen, “waar is God wanneer je hem nodig hebt?” Wat voor leven zouden wij hier op aarde hebben als geen mens zijn eigen leven kon beslissen. Dat alles van God afhangt. Waarvoor leven wij dan? Zeg nou zelf, dan zijn we toch marionetten die afhankelijk zijn van één persoon. Zou je zo willen leven? Ik niet. Nee, ik ben blij dat elk mens een unieke persoonlijkheid heeft, zijn eigen keuzes maakt en zijn eigen emoties heeft. Maar hiervoor moet een mens ook verantwoordelijkheid dragen. En juist in die verantwoordelijkheid schuilt het probleem. Mensen uiten zich op de verkeerde manier, door middel van wapens, gevechten, aanslagen, etc. Dat is niet de schuld van het geloof, nee dat is de schuld van de mensen die verkeerd omgaan met hun uitingen en opvattingen wat betreft het geloof. Juist deze mensen veranderen iets moois als geloof tot een negatief iets en dat vind ik nog het meest spijtige van alles.
Mijn conclusie is dat geloof een geweldig mooi fenomeen is. Je kunt er kracht, hoop en troost uit halen. Op welke plek dan ook, of je nou onder de douche staat, in de kerk zit (hierbij wil ik direct even duidelijk stellen dat ik in tegenstelling tot vele gelovigen, het niet nodig acht om elke zondag naar de kerk te gaan) of in een bar zit, het maakt niet uit. Waar je het wilt uiten kun en mág je het ook uiten! Als iedereen dit zou kunnen en willen doen en elkaar hierin zou respecteren (hiermee bedoel ik ook de niet gelovigen) zou de wereld er een stuk beter uitzien, daar ben ik van overtuigt!
René
